KSIĄŻKA unikat z nr 001 sprzedany na aukcji dla WOŚP

00013-—-kopia.jpg

„Piórkiem Tomka S. czyli Co ty mi tu koleś kit wciskasz” – ostatnie egzemplarze

Cały nakład ponumerowany - każdy egzemplarz to unikat. Wolumen z nr 001 sprzedany na aukcji dla WOŚP. Zostało jeszcze kilka egzemplarzy - kto chce, niech pisze na maila:

e-mail: TomekS@notowany.pl

facebook.com

twitter.com

facebook.com/PiorkiemTomkaS

Wpisy – ostatnie

Archiwa

Luty 2018
P W Ś C P S N
« gru    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728  

Najnowsze komentarze

Wyjaśnienia

Dział: Wpisy - kategoria: Dla Głosu Pruszkowa - felietoniki-miniopowiadanka okraszone rysunkami publikowane w Głosie Pruszkowa.

Dział: Galeria - Rysunki - Komorów - rysunki dla zbioru fraszek o Komorowie i jego mieszkańcach Tadeusza Charmuszko p.t. "Wiwat Komorów z beczką humoru" wyd. przez Towarzystwo Przyjaciół Miasta Ogrodu Komorów - KOMOROWIANIE jako efekt nagrody specjalnej w konkursie poetyckim: "Jedyne Miejsce pod Słońcem", wyd. z grud. 2013.

Galeria

rys-okladka-wtasmie-kolor

Statystyki

  • Wszystkich wizyt: 12148
  • Dzisiaj wizyt: 1
  • Wszystkich komentarzy: 48

Postanowienie

(Głos Pruszkowa 1/2018)
>
>
                  POSTANOWIENIE
>
>
Grudzień przeszedł jesiennie. Może dlatego, że wołanie o białą zimę jest zbyt rasistowskie i najwyraźniej nawet aura ugięła się pod naporem poprawności politycznej. Zidiocenie sięgnęło nieba. Tak jak można snuć różne dywagacje czy anioły to kobiety czy mężczyźni, to w niektórych zachodnich gremiach pojawiają się głosy, że sam Bóg nie może być obciążony jednostronną płcią. Zatem, aby nie dyskryminować żadnej z płci, musi mieć płeć obojętną. Nie jestem pewny, czy to też nie będzie dyskryminacyjne wobec płci żeńskiej i męskiej. Tym bardziej, że istnieje ruch takich osobników, którzy deklarują płeć… nieokreśloną? Nijaką? Czyli co? Dziecięcą? A jeśli to dziecięca płeć, to by oznaczało, ze dorosły człowiek, tzn. dorosły osobnik, jest na poziomie małego dziecka, czyli ma ciężki niedorozwój umysłowy. Trochę się zagalopowałem, bo trzeba uświadomić tych wszystkich cwaniaczków od płci, że w języku polskim jest, co prawda rodzaj nijaki, jednak płcie są tylko dwie. Określone już od samego początku tzn. od narodzin a nawet wcześniej, jeśli lekarz badający ciąże jest w stanie to stwierdzić. A nieee – powiedzą wszyscy – tu chodzi o naszą płciową tożsamość, czyli o to, co zasadza się w naszych umysłach. A według niektórych psychologów tychże płci jest 12 a nawet więcej. Jeśli to jest w umysłach, to… rzeczywiście choroby umysłowe są ciężkie do zwalczenia. Szczególnie, kiedy pacjent jest przekonany, ze jest zdrowy i nie chce współpracować przy leczeniu. Wracając do tematu, wydaje się, że aby zadowolić wszystkie płcie i żadnej nie dyskryminować Bóg powinien być multipłciowy, co przy Jego boskiej naturze dałoby się zrobić. W końcu już jest w trzech osobach, więc może też być w 12 płciach a może nawet więcej.
Określenie boskiej płci to nie jedyny problem, jaki widzą postępowcy. Ciągle przecież nie wiemy, jaki kolor skóry ma Bóg. A czy w ogóle ma skórę? Oczywiście, że ma, przecież my jesteśmy zrobieni na Jego obraz i podobieństwo. I tu zaczynają się schody. Nie wiemy czy odzwierciedleniem boskiego oblicza są biali ludzie, czy czarni, czy może skośnoocy o żółtej karnacji, czy czerwoni o garbatych nosach. Nie może być przecież tak, że wszyscy jesteśmy na Jego obraz i podobieństwo, bo już na pierwszy rzut oka widać znaczące – w wyglądzie – różnice. I teraz pytanie: Adam, pierwszy człowiek na ziemi i potem Ewa, co z jego żebra powstała, jakiej był rasy? Białej, czarnej, żółtej czy czerwonej? To fundamentalne pytanie. Jeżeli będziemy wiedzieli, jaki był Adam to tym samym będziemy wiedzieli, jaki kolor skóry ma Bóg. A może był w kratkę, paski jak zebra lub łatki, taki czterokolorowy. Można by przypuszczać, że taka odpowiedź zadowoliłaby wszystkich gdyby nie to, że od razu pojawią się pytania: jakiego koloru łaty (kratki lub paski) pojawią się na poszczególnych częściach ciała. Bo jeśli biała łata (pasek, kratka) pojawi się na głowie… a na przykład czarna między nogami a brzuchem…? W tych wszystkich wywodach, nie zauważyli nawet Państwo, że w samym akcie tworzenia (lepienia) człowieka, zasadziła się ohydna dyskryminacja kobiet. Adam przecież został ulepiony, jako pierwszy a dopiero później z jego żebra powstała kobieta. Temat pierwszeństwa jest już tak oklepany, że sobie darujmy. Zwróćmy jednak uwagę na fakt, że Adam został ulepiony z życiodajnej gliny zaś kobieta, ledwie z małej części Adama, bo z jego żebra. Czy to czasem nie dyskryminuje kobiet? Albo mężczyzn, bo już zaczynam się w tym wszystkim gubić.
To jeszcze nie koniec. Temat jeszcze bardziej komplikuje sprawa seksualności pierwszych ludzi. Jeśli chodzi o preferencje seksualne Boga, to ten problem mamy już za sobą, bowiem Jego seksualność będzie determinować Jego płeć. Ale jeśli chodzi o pierwszych ludzi, to rzecz nie jest już taka prosta. No jakżeż nieprosta – ktoś powie – wiadomo, facet i babka mają się ku sobie, bo przecież spłodzili dzieci, więc preferencje seksualne łatwo określić. No właśnie a czy to czasem nie dyskryminuje kochających inaczej, tzn. gejów i lesbijki? No jak najbardziej. Adam, nawet gdyby chciał być gejem to i tak nie ma na to żadnych szans, bo drugim osobnikiem ludzkiego rodzaju jest kobieta i przez sam ten fakt został brutalnie zmuszony do bycia hetero. Jego partnerka Ewa również. Dyskryminacja ze względu na preferencje seksualne jest aż nadto widoczna. Z drugiej strony, można przypuszczać, że Bóg zrobił to celowo. Gdyby stworzył dwóch Adamów lub tylko dwie Ewy, to raczej rodzaj ludzki by się nie rozmnożył. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to niezwykle dyskryminujące.
>uchodzcy od lucyfera maly
>
Rozmyślając nad tym wszystkim, siedziałem na murku pod sklepem i popijałem piwo. Przyszedł Staś i w milczeniu usiadł obok mnie. Jakoś nie chciało mi się go wciągać w teologiczno-egzystencjonalne problemy, więc pozdrowiłem go tylko lekkim kiwnięciem głowy i milczałem dalej, popijając piwo oczywiście. Staś też kiwnął głową i być może, na znak solidarności ze mną, też milczał, ale nie miał piwa. W torbie miałem i dla niego piwo, ale czekałem aż nie wytrzyma i się o nie upomni. Ale się nie upomniał. Twardziel – pomyślałem – czeka aż ja zaproponuję. Nic jednak się nie działo. Dalej siedzieliśmy w milczeniu. Z tym, ze ja popijałem piwo. Zacząłem nawet siorbać, żeby zwrócić Stasia uwagę i zrobić mu smaku. Staś zerknął tylko na mnie z pogardą i nadal milczał.
– No, co jest Staś? – nie wytrzymałem – Piwa nie chcesz?
– Chcę – odpowiedział.
– No – ucieszyłem się wyjmując dla niego piwo z torby – To trzymaj.
Jednak Staś ku mojemu zdziwieniu nie wziął ode mnie piwa. Powiedział tylko:
– Nie mogę.
– A co? Chory jesteś? – spojrzałem na niego z niedowierzaniem.
– Zdrowy – jęknął Staś i widząc, że nic nie rozumiem dodał z ociąganiem – Postanowienie mam noworoczne.
– Jakie?!
– Że piwa nie będę pił.
– W ogóle? – nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę.
– Przez miesiąc.
– Aaaa to takie rzeczy… Miesiąc męczarni – pokiwałem głową ze zrozumieniem.
– Słowo się rzekło – skwitował Staś.
Poszperałem w swojej torbie i wyciągnąłem dwie małe szklaneczki zwane dawniej literatkami, potem małą półlitrówkę czystej i polałem.
Staś zrobił wielkie oczy. Spojrzał na mnie pytająco.
– Postanowiłeś nie pić piwa – odezwałem się unosząc swoją literatkę.
Na twarzy Stasia pojawił się uśmiech a w jego oczach błysnęła radość.
– A popitka? – niepewnie spytał Staś, ale i na to miałem odpowiedź: podałem mu kanapkę.
Stuknęliśmy się szkłem a ja już wiedziałem, że stasiowe postanowienie będzie dotrzymane.
>chce byc w temacie maly

BIAŁA ZIMA

Biala zima

Dla prawdy

(Głos Pruszkowa 11/2017)
>
>
                      Dla prawdy
>
>
1 listopada minął jak każdy inny z poprzednich lat. Groby, znicze, kwiaty… a kto potrafi, to się i nawet pomodli. Przed nami marsze związane ze Świętem Niepodległości 11 listopada.. Piszę marsze, bo najwyraźniej niektóre gremia pozazdrościły tego jednego wielkiego marszu, tak niegdyś zwalczanego i zaczęły organizować swoje marsze. Kiedy to piszę, władze stolicy wydały pozwolenie na trzy marsze, których trasy się podobno nie przecinają. A niechby ich było i dziesięć a nawet więcej, bo to nie o marsze przecież tu chodzi.
Podniosła się kwestia reparacji wojennych od Niemców. Wątpliwe raczej, żeby coś od nich wyrwać, ale jest to doskonała okazja by poinformować Europę i Świat, że Polska była po stronie aliantów od początku do końca. Brzmi to śmiesznie: przecież w szkołach uczyli nas, kto tę wojnę rozpętał i przez kogo zginęło tyle milionów. W naszych szkołach pewnie to wiedzą. Okazuje się jednak, że w innych szkołach: niemieckich, francuskich, szwedzkich i pewnie jeszcze innych niekoniecznie ta wiedza jest. Bo jak inaczej tłumaczyć tych dziennikarzy zachodnich mediów czy nawet historyków, którzy z uporem maniaka piszą: „Polskie obozy zagłady” i w następstwie takich stwierdzeń oskarżają Polaków o współudział w holokauście. Ciekawe, że dzisiaj nie toczy się dyskusja o to, kto tę wojnę zaczął, lecz o to, kto wymordował miliony. A skoro Polacy są współwinni to czyż nie są też współwinni całej zawierusze wojennej? Jak tak dalej pójdzie, to okaże się, że to my wywołaliśmy II Wojnę Światową napadając zapewne na niemiecką stację radiowa w Gliwicach. Może czas już najwyższy, żeby Europa i Świat na powrót dowiedziały się, kto tę wojnę rozpętał i z czyjej przyczyny tyle ludzi zginęło. Samych Niemców (razem z Austriakami) zginęło prawie 7 mln. Warto pamiętać, że wtedy Austriacy byli Niemcami, tak samo odpowiedzialni za zbrodnie. Obywateli ZSRR zginęło ponad 20 mln. Obywateli RP prawie 6 mln… Straty pozostałych państw liczy się już „tylko” w setkach lub dziesiątkach tysięcy.  A było nas przed wojną (w granicach z 1939 roku) 34 miliony! Proszę przeczytać to jeszcze raz: narody będące w granicach ZSRR – ponad 20 mln (niektóre źródła podają nawet 26 mln), Niemcy, które przed wojną zamieszkiwało (razem z Austrią) prawie 76 mln ludzi, straciły prawie 7 mln. Polska, 34 mln mieszkańców przed wojną, straciła prawie 6 mln. Nie trzeba być wielkim naukowcem, by dostrzec, że procentowe straty są największe. Ile może kosztować życie ludzkie, czy to się da w ogóle wycenić? Ale można wycenić to, co zniszczono, zburzono, zagrabiono. Ta wojenna pożoga jak walec przejechała przez nasz kraj burząc i grabiąc. I teraz 72 lata po wojnie okazuje się, ze jesteśmy współwinni!!! Tak przynajmniej wynika z lektury niektórych zachodnich i wcale nie niszowych gazet. Jakby tego było mało, to w kraju odzywają się głosy, że nie powinniśmy o tym mówić, że naruszamy dobrosąsiedzkie stosunki z naszym zachodnim sąsiadem (sic!). A kiedy one były dobre? Od początku naszej państwowości starali się nas zdobyć, zdominować, wymordować i ograbić i nie ważne czy to byli Germanie, czy Brandenburczycy, czy Krzyżacy a później Prusacy, czy wreszcie Niemcy. Podnosi się argument, że wycena strat wojennych i domaganie się reparacji to działania wywracające jedność Unii. Śmiesznie to brzmi a nawet strasznie, gdy słyszy się takie rzeczy z ust rodzimych polityków czy rodzimych autorytetów. Mogę zrozumieć, że Niemcy będą temat bagatelizować. Choć jak się okazało, wcale tak bardzo nie protestują, zasłaniając się tylko traktatami. A przecież nawet nie o to chodzi czy coś wypłacą, chodzi o prawdę historyczną. Czas przypomnieć Europie i Światu, kto tę wojnę rozpętał i przez kogo tyle milionów zginęło. Nie byli to naziści z kosmosu, lecz Niemcy i Austriacy.
>Polacy zabijali niemcow
>
Będąc przy takim temacie, nie sposób się nie odnieść do holokaustu, szczególnie, kiedy czytam, że Polacy są współwinni tej tragedii. Czy to Polacy zakładali obozy zagłady? Czy to Polacy zwozili tam Żydów z całej Europy i mordowali gazem na skalę przemysłową (cyklonem-B wykorzystywanym wcześniej do tępienia wszy w mundurach i bieliźnie)? Izraelscy historycy wyliczyli, że Żydów polskich zginęło ok. 3 mln (tylko w samym Oświęcimiu zginęło ok. milion Żydów). Choć liczba ta wydaje się być nieco zawyżona, to i tak, nie zmienia to ogromu ludobójstwa. Wypada tylko przypomnieć, ze pierwszymi, którzy trafili do obozów koncentracyjnych byli… Niemcy. I dobrze jest też pamiętać, że nie tylko Żydzi byli w tych obozach, ale również Polacy, Rosjanie, Francuzi i długo by jeszcze wymieniać narodowości.
Dzisiaj na topie są Żołnierze Wykleci, tzn. ci, którzy po zakończeniu II Wojny Światowej nadal walczyli, tyle, że już z nowym okupantem. Sztandarowym Wyklętym, wzorem męstwa i nieskalanego honoru jest major Zygmunt Szendzielarz ps. Łupaszka. A i tak zarzuca mu się zbrodnie na Litwinach i Żydach, kiedy był w partyzantce AK za czasów okupacji niemieckiej. To przypomnę, że Litwini byli w tej wojnie po niemieckiej stronie a Żydzi poparli agresję ZSRR na Polskę (17 września 1939). Był taki jeden kozak, Józef Kuraś ps. Ogień, kontrowersyjna postać. Jemu też zarzucano mordowanie Żydów. W dokumentalnym filmie z lat 90-tych ubiegłego wieku pt. „Tako prowda. Ogień bohater czy bandyta” (film można znaleźć w internecie) jeden z żyjących wtedy jeszcze, byłych podkomendnych osławionego Ognia na zarzut antysemityzmu odpowiedział, że to nieprawda. Zabijali tylko funkcjonariuszy UB i NKWD, a że w tych formacjach większość stanowili Żydzi…
Dobrze przynajmniej, że Niemcy pomników mordercom nie chcą u nas stawiać. Chociaż, kto był w Wilczym Szańcu – wojennej kwaterze Hitlera (w Gierłoży koło Kętrzyna) to na pewno dostrzegł tam tablicę pamiątkową poświęconą innemu faszyście pułkownikowi Klausowi von Stauffenbergowi. Wiem, wiem, wszyscy powiedzą: przecież to on chciał zabić Hitlera, oglądaliśmy to w filmie „Walkiria” ze wspaniałą rolą Toma Cruise`a. Tyle tylko, że chciał zabić Hitlera, nie dlatego, że faszyzm uważał za zło, lecz dlatego, że Niemcy zaczęły przegrywać wojnę, a Hitlera uważał za sprawcę klęski. Spiskowcy po udanym zamachu na wodza III Rzeszy chcieli dogadać się z zachodnimi aliantami, zawrzeć z nimi pokój i wszystkie siły przerzucić na front wschodni. Oto niemiecki bohater II Wojny Światowej. Jak się nie ma innych, to trzeba wyciągać za uszy takich, jakich się ma.
O dziwo, na Ukrainie podobnie. Jeszcze paręnaście lat temu hołdowano Bohdanowi Chmielnickiemu hetmanowi zaporoskiemu przywódcy powstania kozackiego przeciw Rzeczypospolitej. Ale jak się okazało, że to również bohater rosyjski… W centrum Kijowa stoi jego pomnik i jeszcze na przełomie wieków na tablicy pod pomnikiem było napisane: bohaterowi, który przyłączył Ukrainę do macierzy, znaczy do Rosji. Pomnik pozostał, tablica nie wiem, ale o Chmielnickim zrobiło się nieco ciszej. No i brakło im bohaterów walki o wolną Ukrainę, więc wyciągają za uszy Stepana Banderę i Romana Szuchewycza jakby zapominając, że w tej ich walce o wolność swojego narodu obaj propagowali i organizowali masowe zbrodnie na cywilach. Jak się nie ma innych bohaterów…
 – Nie układało się nam z sąsiadami – jęknąłem do Stasia przepijając piwem.
 – Wojny zawsze były z sąsiadami – zauważył Staś – Przecież nikt nie pójdzie wojować do Grecji czy Hiszpanii, bo i o co? A tu z sąsiadem zawsze było o miedzę.
 – Ale czy trzeba było aż tak mordować? – spytałem retorycznie.
 – Bandziorstwa nigdzie nie brakuje – odpowiedział Staś wyraźnie mając dosyć tego wojennego tematu.
 – A jednak – odpowiedziałem – bandziorstwo po imieniu nazywać trzeba i wszystkim o tym przypominać, nie dla swady, ale dla prawdy.
jedziemy do teatru

Na grzyby

(Głos Pruszkowa 10/2017)
>
>
                  Na grzyby
>
>
Deszcze, deszcze, deszcze, grzyby, grzyby, grzyby.
Kompletnie nie mam pojęcia o grzybach i łazić mi się po lesie nie chciało, ale Staś…
 – Grzyby w lesie będą – zachwycał się Staś na widok deszczowej pogody.
 – A skąd wiesz? Byłeś?
 – Deszcze były takie, że muszą być. – zapewnił i dodał – Szykuj się, do lasu idziemy.
E tam, absolutnie żadnych grzybów.
 – Będą świeże grzybki… – kusił Staś, ale nawet smażone mnie nie brały.
 – Zupa grzybowa… – Staś zachwycił się wyimaginowanym zapachem.
Owszem, zjem, ale żebym się musiał tak poświęcać, to raczej nie.
 – Marynowane grzybeczki, maślaczki, kureczki… – Stach nie ustawał w kuszeniu.
No, marynowane to i owszem i ja się rozmarzyłem…
 – A to nie możemy po prostu kupić? – spytałem.
 – Jak kupić? – Stach aż się piwem zakrztusił – Swoje zamarynowane to jest coś. – a widząc znowu moją skwaśniałą minę dodał – Grzybiarki w lesie spotkamy…
 – Phi, stare baby z koszami – żachnąłem się.
 – Nie, nie – Stach szybko zaprzeczył – teraz młodziutkie laleczki na grzyby chodzą, mówię ci… – a widząc moje niedowierzanie, dodał – Sam widziałem, wszystkie przy drodze stoją, a jak policjant dopytywał, to każda mówiła, że grzybów szuka.
 – No i dużo nazbierały?
 – Dopiero zaczynały, ale pod koniec dnia…
>grzybiarka
>
No i Staś mnie przekonał. A i tak powiedziałem, że pójdę z nim, ale żadnych grzybów zbierał nie będę, bo się na tym nie znam.
Na skraju lasu Staś wręczył mi koszyk a na moje zdziwione spojrzenie odpowiedział:
 – To proste, od spodu jak są blaszki to trujące, jak gąbeczka to zbieraj, to dobre.
Podał mi nożyk:
 – Grzyba się nie wyrywa, tylko ucina przy samej ziemi, żeby grzybnia została to wtedy na następny rok będzie.
Tak uzbrojeni ruszyliśmy w las.
Szedłem przedzierając się przez krzaki, osłaniając się od gałęzi i zrywając pajęczyny i żadnych grzybów. Nic. Żeby, choć jeden, ale nie. Zmęczyło mnie to. Zacząłem iść duktem zakopując się, co chwila w leśnym piachu.
 – Ile masz!? – krzyknąłem do Stasia.
 – No już z pół kosza jest! – odkrzyknął.
U mnie kosz pusty. Żaden grzyb mi się nie napatoczył. Owszem były, takie czerwone w białe ciapki, ale co ja muchomora nie rozpoznam? To nie brałem.
Wreszcie jest! Duży, w brązowym kapeluszu. Prawdziwek i do tego borowik pewnie. Nie może być inaczej. Schyliłem się, by zgodnie z instrukcja uciąć go przy ziemi.
Nagle słyszę cieniutki, piskliwy głosik:
 – Stój! Zostaw!
Patrzę pod kapelusz brązowego grzyba a tam krasnoludek.
 – Zostaw, grzyb od deszczu chroni – wyjaśnił a widząc moje rozwarte w niedowierzaniu oczy dodał – A jak podrośnie, to sobie domek w nim wydłubię.
 – A nie możesz sobie zrobić szałasu z patyczków i liści? – spytałem niepewnie.
 – A widziałeś kiedy krasnoludka w szałasie? – odpowiedział pytaniem.
Wstałem zdziwiony. Nie zebrałem tego grzyba, bo przecież krasnoludek… No, ale krasnoludek? W lesie? Słyszałem o halucynogennych grzybkach tyle, że ja jeszcze grzybów nie jadłem, ledwie tylko połówkę zrobiliśmy ze Stasiem na rozruch. A każdy chyba wie, ze połówka na dwóch to jest nic.
 – Staaś!!! – krzyknąłem – Koniec zbierania, idziemy teraz na grzybiarki!!!
>kupil browar

Wrzesień

wrzesien

VETO

(Głos Pruszkowa 08/2017)
>
>
                          VETO
>
>
No to się porobiło. Na urlop trzeba jechać a tu nie ma jak. Veto, którego nikt się nie spodziewał. Nawet ci, którzy żądali tego veta od prezydenta, byli tak zaskoczeni, że nie wiedzieli czy nadal go besztać, bo przecież pisiorem jest i basta, czy może już przytulić i pogłaskać? Co prawda prezydent zerwał się z pisowskiego łańcucha, ale wciąż do końca nie wiadomo, na kogo będzie szczekał. Protestujący pod pałacem pierwszego obywatela szybko pojęli, że czas zmienić niektóre transparenty. Miedzy innymi był taki z napisem „**uju vetuj” – szybko go przemalowano na „dziękujemy”. Sędzina od 10 tysięcy na prowincji przeprosiła. Bo cóż to jest 10 tysięcy? To taka kwota, która nie warto się nawet zajmować. Bilion, kochani, to jest liczba! Wspomniał o niej Swetru, krzycząc, że jak na ulicę wyjdzie bilion ludzi to obalimy rząd. No to rząd może spa spokojnie – tylu ludzi to na całym świecie nie ma. Wszystkich nas na planecie jest ok. 7 miliardów. Trochę brakuje do biliona.
W obozie władzy konsternacja. Nikt nie wie czy besztać prezydenta, czy chwalić sytuację, czy tradycyjnie: nic się nie stało. Nawet naczelnik państwa spod znaku Kaczora, odpowiedział: bez komentarza. Bo co miał powiedzieć, skoro jeszcze nie ustalił, po której prezydent jest stronie. „Ucho prezesa” – kabaretowe filmiki ukazujące obóz władzy w krzywym zwierciadle pokazywały prezydenta jako chłoptasia, z którym nikt się nie liczy. Jeśli choć odrobina była w tym prawdy, to cierpliwość prezydencka się skończyła. Mógł, co prawda prezydent zrobić inaczej, na przykład posłać ustawy do Trybunału Konstytucyjnego dając tym samym i sobie i wszystkim innym czas na przemyślenie tematu i jednocześnie zdejmując z siebie odpowiedzialność za decyzję, na zasadzie: zgodne to, o co chodzi? Podpisuję. Niezgodne, to nie ja stwierdziłem, to Trybunał, ale nie mogę podpisać. Prezydent chciał jednak pokazać, ze taki urząd w RP, jaki on sprawuje, też istnieje i on, prezydent państwa, nie jest tylko chłoptasiem do wykonywania naczelnikowskich poleceń.
>Zbuntowani kontra mediatorzy-maly
>
Temat sądów zjednoczył opozycję. Wszystkie Swetru, Spetyny, lewaki wszelkiej maści i koloru, tak zwani Obywatele RP, KODy, srody i wszystkie inne na jednej trybunie. A dookoła tłumy ludzi i nie ważne, kto jak liczył, widać, że tłumy. I aż żal, że tylu normalnych, uczciwych ludzi wyszło z domu walczyć o 10 tysięcy (na prowincji) dla garstki osób. Proszę zwrócić uwagę, że za obecnych władz, status obywateli się jednak poprawia. Teraz 10 tysięcy może wystarczyć, ale tylko na prowincji. A jeszcze nie tak dawno pani minister poprzedniego reżimu ogłosiła inną graniczną kwotę: 6 tysięcy to może zarabiać głupi albo złodziej. Iluż to ludzi chciało wtedy zgłupieć. Odnotowano masowe zgłoszenia do poradni psychiatrycznych. Chorzy pytali gdzie mają zgłosić się po owe 6 tysięcy, bo oni właśnie zgłupieli.
W ferworze prowadzonej walki o wolność i samostanowienie sądów, niewielu zwróciło uwagę na fakt, że veta prezydenckie były tylko dwa a ustawy trzy. Najważniejsza ustawa o ustroju sądów powszechnych została podpisana. Zawetowane zostały tylko ustawy o Sądzie Najwyższym i o Krajowej Radzie Sądownictwa. Mówiąc w wielkim skrócie poszło o to, że kiedy ustawy weszłyby w życie to wszyscy starzy członkowie Sądu Najwyższego i Krajowej Rady Sądownictwa zostaliby odwołani a nowi wybrani według nowych zasad. Odwołani, ale przecież niepozbawieni funkcji sędziego, tyle tylko, że pracowaliby w sądach rejonowych i okręgowych. I wyszło, że protestujący walczyli tak naprawdę o pieniądze dla garstki sędziów.
Zostawmy to. Jest sierpień, może wreszcie czas na urlop, choć Spetyna już zapowiedział, że on żadnego urlopu brał nie będzie. Tytan pracy z niego. Nikt nie wie, co planuje Swetru, czy znowu Teneryfę? Jakby tam nie było, urlop zapowiada się spokojny a i pogoda trochę mniej deszczowa. Prezydent powiedział, że potrzebuje około dwóch miesięcy na napisanie nowych ustaw dotyczących sędziowskich elit i przesłanie ich do Sejmu. Chyba chciał, żeby ludzie w ostatni wakacyjny miesiąc zwyczajnie odpoczęli.
W tej całej batalii generalnie wygrali wszyscy. Sędziowska elita elit, bo nic u nich się nie zmieniło. Protestujący, bo jednak coś tam poszło po ich myśli. Paradoksalnie strona obozu władzy też: wzmocniła się rola prezydenta. I w tak optymistycznym nastroju, gdzie zwyciężają wszyscy, możemy spokojnie udać się na zasłużony urlop.
>Tatuaże na marynarzu i na kobiecie-maly
>

CZASU SZKODA

(Głos Pruszkowa 07/2017)
>
>
                   CZASU SZKODA-

>
>
Wspominałem już, że idea wielkiej Warszawy, niestety upadła. Rząd wycofał się z propozycji powiększenia granic stolicy. Co prawda Pruszków nie byłby w Warszawie tylko w tzw. aglomeracji, nie mniej do Warszawy byłoby już bardzo, blisko bo Piastów byłby już dzielnicą stolicy.
– Eee tam – machnął ręką Staś – nie ma, czego żałować, Warszawa to wiocha przecież, same słoiki i weki.
– Staś, co ty mówisz? – obruszyłem się – Przecież ty jesteś z Warszawy.
– Prawdziwa Warszawa jest tam gdzie ja – odpowiedział z godnością Staś, ale po chwili dodał smutno – A ja nie jestem już w Warszawie. W Warszawie została tylko wiocha i nawet słomy nie ma – Staś zerknął na nogi – jest w moich butach.
Dokończyliśmy piwo na smutno: ja, że nie udało się być w Warszawie a Staś, że już w Warszawie nie jest.
Staś spojrzał na mnie wymownie, co w gwarze jego spojrzeń miało znaczyć: skocz po następne piwa. Ja pokazałem puste kieszenie, co każdy rozumie i Staś też, bo skrzywił się, machnął ręką i powiedział niby do siebie, ale tak żebym usłyszał:
– To, co ja tu robię? – i poszedł.
A ja pomyślałem, że jak ma się, za co, to ma się i z kim i gdzie… ale u mnie tak nie było – taki to świat.
>Mieszkanie na dworze-maly
>
Na ławkę dosiadła się jakaś kobieta. Poprosiła o papierosa. Przecież ja nie palę. Zdziwiła się:
– Przecież ja nie o normalnego papierosa prosiłam.
– A ja normalny facet jestem – odparłem.
– Dzisiaj, proszę pana, tylko dziwni faceci mają wzięcie. – wycedziła do mnie pouczająco dodając – Normalnych nikt już nie chce.
– A ja, proszę pani, niczyjego chciejstwa nie chcę ani żadnego chwalenia nie oczekuję. – odpowiedziałem siląc się na podobne cedzenie – Sam staję przed lustrem i mówię: no chłopie, jesteś de best. A potem okazuje się, że to prawda – dokończyłem już spokojnie.
– Jest pan zwykłym burakiem – odcięła się – żadnej normalnej kobiecie się pan nie spodoba.
– A mnie się podobają wszystkie kobiety – zripostowałem – dwa lata temu wypiłem i jeszcze nie wytrzeźwiałem.
– Kiedyś pan wytrzeźwieje.
– I to mnie martwi, a nawet przeraża. Na szczęście od dwóch lat nie trzeźwieję, bo każdy chce się ze mną napić a ja nie potrafię odmówić.
– Pański kolega odszedł, bo nie miał pan pieniędzy – starała mi się wbić szpilę.
– Właśnie – westchnąłem – taki z niego kumpel, że mnie zostawił.
– Tylko kobieta może kochać na dobre i na złe. – oczy jej pokraśniały, bo była przekonana, że triumfuje, ale ja spokojnie:
– Jak na dobre, to miłość jest a jak na złe to się miłość kończy. – uniosła brwi ze zdziwienia, a ja mówiłem dalej – Przykład? Proszę: jak kasa mi się skończyła to mnie żona rzuciła a kochanka zdradziła, więc ja ją rzuciłem i miłość prysła jak bańka mydlana.
Tym razem ja na nią spojrzałem triumfalnie i chyba rzeczywiście zaczynałem trzeźwieć, bo z każdą minutą zaczęło jej przybywać kilkanaście lat.
Chyba to dostrzegła, bo rzuciła we mnie stara sentencja, która miała uchodzić za złotą myśl.
– Kobieta jest jak wino, im starsza tym lepsza.
Jeśli mam być szczery to nie ma nic głupszego niż te debilne złote myśli.
– Z tym winem to bym akurat nie przesadzał. Choć są dojrzałe kobiety, które są jak maliny, to we wszystkim musi być umiar – odpowiedziałem patrząc na nią z politowaniem.
– Jest pan tak bezczelny, że najchętniej strzeliłabym panu w pysk! – wykrzyknęła.
– Proszę nawet nie próbować. Jestem za całkowitym równouprawnieniem. Kobieta powinna być tak samo traktowana jak mężczyzna. Więc na pewno pani oddam i na równi możemy się bić, uczciwie zwycięży lepszy.
Zamurowało ją, ale nie na długo. Łapiąc oddech wycharczała:
– Jest pan chamem, draniem i łobuzem!
– Tak jak my lubimy niegrzeczne dziewczynki tak wy kobiety uwielbiacie chamów, drani i łobuzów – odpowiedziałem spokojnie.
– Jak pan umrze to nawet nikt na pański pogrzeb nie przyjdzie – wyraźnie chciała mi dopiec i sam nawet nie wiem czy piła do mojego wieku, czy do faktu, że Staś mnie zostawił. Mimo to starałem się zachować spokój:
– Generalnie, jak mnie już nie będzie, to jest mi wszystko jedno ilu i kto przyjdzie na mój pogrzeb i jak i gdzie i czy w ogóle będę pochowany.
– Ile pan ma w sobie złości, pan umiera już za życia. – warknęła, wstała i poszła.
Odeszła tak szybko, że nie zdążyłem jej powiedzieć, że przecież całe nasze życie to eutanazja, tylko rozciągnięta w czasie.
Mimo to dobrze, że poszła, bo ta dyskusja z nią zaczynała mnie męczyć a i „celne riposty” zaczynały mi się kończyć.
Przyszedł Staś z nowym piwem. A jednak mnie nie zostawił, poszedł tylko po piwo i znowu nie wytrzeźwieję. Przepiłem dwa razy i świat od razu zrobił się kolorowy a kobiety młodsze i piękniejsze.
– I jak? – spytał Staś, a ja odpowiedziałem:
– Straciłem mnóstwo czasu na śmieszną dyskusję z pewną zawziętą kobietą i wszystko byłoby OK, gdyby nie to, że… czasu szkoda.
>

Miłość nie wojna

(Głos Pruszkowa 06/2017)
>
>
                _Miłość nie wojna_
>
>
Miałem pisać o swojej majowej wyprawie do Gruzji, ale po powrocie okazało się, że w kraju tyle się dzieje, że nie sposób o tym nie mówić. 27 maja odbył się w Gdańsku Marsz Równości zorganizowany przez środowiska LGBT (lesbijki, geje, biseksualiści i transseksualiści). Kogóż tam nie było: maszerowali posłowie PO równym krokiem obok posłanek Niebezpiecznej… ups przepraszam, Nowoczesnej, lewica z partii Razem, znalazło się paru KODowców, ludzie nauki, kultury i sztuki. To ostatnie akurat tak bardzo nie dziwi, kiedyś jeden z niedoszłych artystów gorzko stwierdził, że aby się w artystycznym biznesie wybić to trzeba być k… lub gejem. Ale kto by mu uwierzył, przecież artystą w końcu nie został. No i oczywiście maszerował gospodarz miasta prezydent Gdańska, który ponoć stwierdził, że chciałby mieć miasto wielokulturowe a ja ze swej strony dodam, że pewnie takie jak Paryż, gdzie, co chwila palą samochody pewnie w geście wzajemnej przyjaźni, jak Sztokholm lub Malmo gdzie wzajemnie przenikają się kultury kamienia łupanego i smartfonu, gdzie jest jasny podział na ludzi pracy i ludzi korzystających z cudzej pracy. Wszyscy wznosili wspaniałe flagi we wszystkich kolorach tęczy i obowiązkowo hasła na transparentach, bo przecież ten marsz nie idzie od tak sobie, o coś trzeba walczyć, a to wszystko na transparentach wypisane. Główne hasło: MIŁOŚĆ NIE WOJNA – jak dobrze pamiętam, wszystkie wojny zawsze były walka o pokój. Ale tu nie o pokój idzie, lecz o miłość, a to już nie taka prosta rzecz. Bywało już w przeszłości, że o miłość wojowano nawet 10 lat – że wspomnę tylko Helenę Trojańską. Ale nie to hasło podbiło internet a mianowicie „500+ na każdego geja”! Hasło tchnie rasizmem na kilometr, bo pomija lesbijki, nie wspomina o biseksualistach ani o transseksualistach i najprawdopodobniej to podła prowokacja. Jakże to przecież, środowiska PO, Niepoważne.. ups, tzn. Nowoczesnej, z takim uporem twierdziły, że 500+ to, co najmniej o 500 za dużo, że to budżet rozwali a kraj w dotąd niespotykany kryzys wepchnie. A tu budżet się utrzymał, a nawet ma się lepiej niż w latach ubiegłych. I wzrost gospodarczy zanotowano, niewielki, ale jest. Jeden Miller, były premier, ze smutkiem stwierdził: szkoda, że mi żaden z ministrów takiego pomysłu nie podpowiedział. Hasło jednak jakby nie patrzył chybione. 500+ z założenia miało zwiększyć ilość narodzin w naszym kraju a gej przecież takich zdolności nie posiada. Nie chciałbym obrazić uczonych głów, ale taka jest natura. O uczonych głowach nie przypadkowo wspomniałem, bowiem prof. Monika Płatek stwierdziła kiedyś, że „w związkach jednopłciowych rodzi się tyle samo dzieci, a często więcej, niż w związkach różnopłciowych”. Z tego, co wyczytałem pani profesor ukończyła prawo (aż dziwne, że nie lewo) i to chyba wszystko wyjaśnia. Tylko prawnik może kota ogonem odwrócić, wszyscy wiedzą ze jest inaczej a prawnik wie swoje. Nie żebym obrażał prawników, raczej jestem pełen podziwu dla ich sofistycznych zdolności. W Londynie podobne hasła są, co chwila. Tam jest regularna wojna: z jednej strony atakują bombami z drugiej hasłami. Sam jestem ciekaw, kto wygra. A hasła tam też ciekawe: Muzułmanie i lesbijki to radość (org: “muslim and lesbian and happy”). Podobnie brzmiały hasła dotyczące transseksualistów, gender, gejów itp. Przecież dla muzułmanów takie postawy to grzech, a grzech ogniem trzeba wypalać. Jeśli tylko uda się radykałom islamskim przejąć władzę, to na pierwszy ogień pójdą wszyscy z LGBT. Tam litości nie znają. A może ci wszyscy genderowcy, geje, lesbijki i sam nie wiem, kto jeszcze maja taka samobójczą misję – chcą sprowadzenia muzułmanów by móc zginać od ich mieczy. Tylko czy nie prościej, żeby oni tam wszyscy pojechali? Na szczęście nie wszyscy z tego środowiska są takimi debilami. Są i normalnie myślący, czujący zagrożenie, szkoda tylko, że ich nie słychać.
Zeszło mi się teraz na muzułmańskie zagrożenie. Ale czy to nie straszne, kiedy rządzący państwami na zachodzie Europy bagatelizują problem mówiąc, że takie czasy, że trzeba się do tego przyzwyczaić (tzn. do zamachów) i co gorsza sprowadzić więcej muzułmanów. Kiedyś w Izraelu nie było tygodnia, żeby jakiś rozrywkowy Arab nie wszedł do autobusu lub nie wysadził się w jakimś sklepie. Na początku naszego wieku Żydzi wpadli na pomysł by ciało (a raczej jego resztki) wysadzonego zamachowca-samobójcy smarować wieprzowym smalcem a jak się uda to dokonywać nawet pochówku ze zdechłymi psami. Dało to niesamowity rezultat, ilość samobójczych zamachów w Izraelu spadła o ok. 70%. No, ale przecież, w Europie zaraz lewactwo krzyknie, że to bezczeszczenie ciał, profanacja, obraza religii. Bo muzułmańskiej wg lewaków obrażać nie można. Można tylko chrześcijańską, bo chrześcijanie nie strzelają. A ostatnio to już w ogóle wszystko się powywracało do góry nogami. Swego czasu (jeszcze w 2016 roku) bojownicy ISIS (państwa islamskiego) ostrzelali izraelski posterunek graniczny w Syrii. I co? I teraz dowiadujemy się, że już na drugi dzień rzecznik ISIS przeprosił Izrael stwierdzając, że to pomyłka. No i jak tu teraz Palestyńczycy mają walczyć? Teraz to już nawet nikt w Izraelu bomby nie odpali. Całe szczęście, że jest jeszcze Europa. Inaczej bojowy duch muzułmanina zaginąłby bez wieści. W sumie to nie ma się, co dziwić, ze islamiści z ISIS nie atakują Izraela a nawet jak się ktoś pomyli to przepraszają. Wszyscy wiedzą, skąd idą pieniądze na takie działania. Nie, nie z Izraela. Jest takie państwo arabskie, które ma duuużo ropy, duuużo pieniędzy i ostatnio duuuże ambicje. Jeśli ktoś myśli, że przed paroma laty tzw. wiosna arabska to taka oddolna rewolucja to grubo się myli. Ale żeby to mogło się udać, trzeba było mieć zgodę Izraela – i taką umowę (niepisana oczywiście, bo któżby takie umowy na papierze spisywał) z Żydowskim państwem zawarto. Najpewniej Arabowie obiecali Izraelowi święty spokój, ale chyba nie tylko na takich obietnicach się skończyło. Tak jak nie wierzę w to, żeby rządzący zachodnią Europą byli tacy głupi. A jeśli niegłupi to… mieliśmy już takiego kanclerza u naszych sąsiadów, który za rurę bałtycką dostał niezłą posadę od Putina, ale czy tylko posadę, tego przecież nikt nie wie.
>żyd-arab — kolor
>
Wróćmy na nasze podwórko.
Władze (najwyższe) wycofały się z pomysłu powiększenia Warszawy. A szkoda, zawsze chciałem przeprowadzić się do stolicy, tylko że zawsze kasy brakło i oto nadarzała się okazja, że to stolica przyjdzie do mnie. Nie do końca – niestety – bo Warszawa miała wchłonąć Piastów a Pruszków niestety już nie. Nasze miasto miało być ledwie w tzw. aglomeracji. Nie ważne jak miało być, bo i tak larum się podniósł ogromny u samorządowców. Bo jakże to? Żeby nam włodarzom i rajcom ktoś obcy na ręce patrzył? Niedoczekanie! I podnieśli się z kolan pruszkowiacy, którzy przybyli z dalekich stron by osiąść na stałe w Pruszkowie a tu, co? W Warszawie się znajdą? Tzn. w aglomeracji, ale nikt im tego nie wyjaśnił. A prezydenci wyższych i niższych lotów dalej uderzać w lokalny patriotyzm: toż to zamach, Warszawa siłą chce wziąć Pruszków, którego historia jest… hmm bogata? Głęboka? Na polach pruszkowsko-parzniewsko-brwinowskich już 2000 lat temu było największe w Europie zagłębie hutnicze i taką historię Warszawa chce nam zagarnąć? Nigdy!!! Inne gminy krzyknęły podobnie, bo przecież nikt nie chce, żeby im na ręce patrzeć i najwyższe władze się wycofały. Szkoda. Chyba się już nie doczekam zwarszawienia.
Myślałem, że Staś doda swoje trzy grosze. Ale Staś nawet na mnie nie spojrzał, dopił piwo i sięgnął po następne. Dodam tylko, że wszystkie piwa ja kupiłem.

Autostrada

(Głos Pruszkowa 05/2017)
>
>
__________Autostrada___________
>
>
Auto zaczęło niedomagać. Takie tam usterki – zwykła przypadłość wiekowych samochodów. Hamulec nie dość, że słaby to ściągał na lewo. Żeby, chociaż na prawo, ale na lewo? Jeszcze ktoś pomyśli, że za lewicą jestem. Ręczny prawie nie trzymał. Hurgot przy zmianie biegów a silnik szarpał w najmniej odpowiednich momentach. O tym, że klakson nie działał i jedna wycieraczka się urwała to nawet nie ma, co wspominać. Bez mechanika obyć się nie mogło – odstawiłem do warsztatu. Zostawiłem kartkę ze spisem niedomagań i dodałem, że gdyby jeszcze coś zauważyli to też.
Minął tydzień. Zadzwoniłem do mechanika i dowiedziałem się, że wszystko jest na dobrej drodze: rozebrali mój samochód na części pierwsze a teraz są na etapie składania.

>pije tylko cole

Kolejny tydzień – cisza. Znowu zadzwoniłem:
– A pański samochód to, jaki był? – spytał mechanik.
– Jak to, jaki? KIA – odpowiedziałem poirytowany.
– Aaa to ten koreański – przypomniał sobie mechanik – hmm, coś nam poszło nie tak, złożyliśmy pańskie auto i wyszedł nam duży fiat i dwa wózki inwalidzkie. – chyba usłyszał moje sapanie w słuchawce, bo dodał: – Niech się pan nie martwi, w przyszłym tygodniu przyjeżdża do nas konsultant z Korei Południowej, na pewno podpowie, co zrobić.
Po kolejnym tygodniu zadzwonił mechanik:
– Może pan odebrać, cycuś glancuś a hamulce takie, że samochód dęba staje.
– I był ten Koreańczyk? – spytałem z ciekawości.
– Pewnie, że był.
– A jak żeście się z nim dogadali? Po koreańsku czy po angielsku?
– Proszę pana, język techniki jest uniwersalny – skwitował mechanik moje obawy.
Pojechałem do Stasia, żeby pochwalić się podrasowanym samochodem.
– No, no, samochód jak samochód – Staś obszedł dookoła moje auto i poklepał po przednim błotniku i … reflektor się lekko naderwał.
– Staś! Co robisz?! – wrzasnąłem – Ależ ty masz ciężką łapę! – próbowałem włożyć reflektor na miejsce, ale się nie udawało. Staś wzruszył tylko ramionami. Ostatecznie podkleiliśmy taśmą klejącą.
– Siadaj Staś, przejedziemy się autostradą.
Staś usadowił się obok mnie a ja już go uprzedziłem:
– Tylko nie trzaskaj drzwiami.
Staś domknął delikatnie drzwi.
Ruszyliśmy autostradą. Teraz drążek zmiany biegów chodził leciutko, prawie nie zgrzytał. Ostatni bieg – piątka i gaz do dechy. Zbliżaliśmy się do maksymalnej prędkości obowiązującej na polski autostradach. Staś aż gwizdnął z zachwytu. Normalny szum auta, słychać było każde łożysko, każdy terkot zębatki, czuć każdy przegub, każdy szmer… i wiatr… we włosach… Zaraz, przecież mamy dach, tzn. szyberdach… tzn. mieliśmy, bo właśnie odleciał w siną dal.
– Powoli z limuzyny robi ci się kabriolet – skomentował Staś a ja zgromiłem go wzrokiem. Szyberdach poszybował hen daleko jak szybowiec i odleciał tam gdzie nie było już autostrady.
– Zapamiętaj, jaki to kilometr – syknąłem do Stacha – wrócimy tu jak skubaniec wyląduje.
Nie zdążyłem dokończyć a klapa od silnika uniosła się jak nadmuchiwany balot i poleciała w górę przemykając nad innymi autami lotem koszącym myśliwca by w końcu unieść się ponad bariery dźwiękochłonne i zniknąć nam z oczu.
– Pewnie silnik się przygrzał i włączyło się dodatkowe chłodzenie – skomentował sarkastycznie Staś.
Postanowiłem nieco zwolnić i nacisnąłem pedał hamulca, ten jednak wpadł mi w dół.
Staś natychmiast to spostrzegł:
– Zdaje się, że zrobili ci super hamulce. – i dodał pocieszająco: – Dobrze, że na autostradzie nie ma świateł.
Dobra, spokojnie – pomyślałem – delikatnie zacznę go przyhamowywać silnikiem. Chciałem zredukować bieg, ale drążek zmiany biegów został mi w ręku. Tym razem Staś już nic nie powiedział, tylko mała stróżka potu spłynęła mu po czole. Na szczęście przed nami było wzniesienie i zaczęliśmy wytracać prędkość. Miałem dość już tej jazdy. Hamulec w końcu załapał, ale trzeba było go podpompować. Drążek też udało się jakoś wcisnąć. Aby tylko dojechać do zjazdu. Mieliśmy tak zawrotną prędkość, że … wyprzedziło nas własne koło. W pierwszej chwili Staś widząc to roześmiał się. Dopiero ja mu uświadomiłem, że to nasze koło:
– Staś to nasze koło, ja podjadę a ty je łap!
I tak było: Staś otworzył drzwi, złapał koło i wciągnął je do środka, ale nie zdążyłem mu powiedzieć, żeby nie trzaskał drzwiami i drzwi odpadły.
Koło co prawda dogoniliśmy, ale wyprzedziła nas stara syrenka, trabant a nawet wóz drabiniasty zaprzężony w dwa konie.
– Jednak dwa prawdziwe konie to nie to samo, co konie mechaniczne – podsumował Staś.
Kiedy zaczęła nas wyprzedzać rowerzystka, byłem załamany. Na dodatek spostrzegliśmy patrol policji drogowej. Policja na autostradzie? Zdziwiłem się, mają chłopaki fantazję. Policjant wyszedł z lizakiem i machał nam żebyśmy się zatrzymali. Hamulec znowu zawiódł, na szczęście Staś wystawił nogę i wyhamował auto.
Policjant podszedł, popatrzył, widać było, że podziwia to moje cudo techniki motoryzacyjnej.
– Jak na autostradę to nie za wolno jedziecie? – spytał policjant.
– No przecież tu nawet na rowerze jeżdżą, to tak wolno panie władzo? – próbowałem chytrze zmienić temat.
Władza skrzywił się niesmacznie.
– Dobra, dobra, wy mi tu rowerami głowy nie zawracajcie. Sprawdzimy te wasze auto. Proszę włączyć prawy kierunkowskaz.
Włączyłem, ale nic nie pikało, nic nie świeciło. Staś się zorientował i wystawiwszy prawą rękę dumnie spojrzał na policjanta.
– No, no – pokiwał głową pan władza – teraz lewy.
Teraz ja wystawiłem swoją lewą rękę. Na awaryjne obaj zaczęliśmy machać rękami. Zamiast klaksonu Staś z kartki papieru zrobił trąbkę a na światła mijania otwieraliśmy szeroko oczy. Tylko nam drogowe nie wychodziły, ale policjant machnął ręką:
– Żarówki trzeba wymienić. Jedźcie do najbliższego zjazdu, bo tak bez drogowych to nie można.
Chciałem odpalić i odjechać, ale… i tylko Staś, który nogą odpychał auto jak hulajnogę i głośno krzyczał: pyr, pyr, pyr, uratował sytuację.
– Całe szczęście, że nie dostaliśmy mandatu – odezwał się Staś.
– Za co? Przecież glina wszystko sprawdzał i było dobrze.
– Za zaśmiecanie autostrady – odpowiedział Staś – przecież to kupa złomu jest.

>mala stluczka sie wypuka

Grałem w filmie

(Głos Pruszkowa 04/2017)
>
>
                 Grałem w filmie
>
>
Jako statysta. Scena wesela – chyba jakaś uwspółcześniona wersja Wyspiańskiego. Chciałem dopytać drugiego reżysera, co to za film będzie, ale usłyszałem, że projekt ma być hitem, a jego wejście na ekran wielką niespodzianką, dlatego też tytuł filmu objęty jest tajemnicą.
Zbiórka o 6:00 rano – zawsze się zastanawiam, po co tak wcześnie i tak wiadomo, że przed 9:00 się nie zacznie. Opiekunowie statystów sprawdzają listę. Potem ubiory. Oczywiście statyści we własnych – taniej dla filmu, ale zawsze można coś poprawić: zmienić krawat lub pasek przy sukience itp. Potem makeup (mówią: mejkap). Kiedyś to się nazywało makijaż, z francuskiego. Teraz obowiązkowo po angielsku. A dlaczego? Makijażystka – chociaż powinienem chyba napisać: makeupużystka – wzruszyła ramionami:
– Może dlatego, że wszyscy teraz chcą, żeby było jak w Hollywood a tam wszyscy mówią po angielsku.
>27-1 Kaczynski Merkel Unia Dawid Goliat — maly
Trochę pudru na nos, sterczący kosmyk włosów przyciśnięty lakierem i jest OK.
Asystenci reżysera ustawiają statystów, ten przy stole biesiadnym, tamten przy drzwiach będzie, tu kilka par tańczących. A tu jakoś pusto, trzeba zagęścić, tam tłok rozładować. Muzyka, zespół disco polo na scenie. Wszyscy się bawią, tańczą… Stop, teraz choreograf o miłym głosie i … w rajtuzach. Myślałem, że faceci w rajtuzach to taki żart. A może on jest w legginsach. Czy są męskie legginsy? Choreograf ustawia, musi być ruch, zabawa i koniecznie wężyk.
– Pan jakoś koślawo, do wężyka to będzie lepiej – choreograf pociągnął mnie za rękaw.
Ja koślawo tańczę? Nawet nie zdążyłem się obrazić a już zostałem ustawiony w wężyku. I muzyka i tańce na parkiecie a my trzymając się za ręce wężykiem miedzy rozbawionym tłumem weselników. Dobrze jest – pokazuje choreograf. Wszyscy na pozycje wyjściowe, będzie pierwsze podejście z kamerą. Ostatnie poprawki: poluzować krawat, większy dekolt u pań, przyróżowić policzki, przypudrować nosy… Kamera! Akcja! Disco polo na całego – typowo weselne przeboje. Przy stole statyści – biesiadnicy udają, że piją – w kieliszkach woda mineralna. Na parkiecie tańczą pary i na znak rusza wężyk tanecznym krokiem wymijając weselników… i wszystko fajnie tylko, że zawadziłem nogą sam nie wiem, o co. Wężyk się rozrywa a ja padam jak długi w rozstawione krzesła. No to koniec, przerywamy i czekam jak usłyszę: stop. Kątem oka dostrzegam, że kamera wiąż filmuje i to na mnie właśnie najeżdża, czyli nie przerywamy, muszę uważać, żeby nie spojrzeć w kamerę. Wstaję więc, uśmiecham się i wężyk pod okiem kamery rusza dalej. Wreszcie koniec sceny – reżyser ogląda ujęcie.
Tradycyjnie będzie dubel, czyli powtórka – wszyscy na miejsca. Choreograf prowadzi reżysera i pokazuje na mnie. Pewnie mnie ochrzani za tę wywrotkę.
– To pan się tam tak fajnie wywrócił – zwrócił się do mnie reżyser a ja potwierdziłem kiwnięciem.
– Bardzo dobrze, a nawet świetne to było. Chciałbym żeby pan się jeszcze raz tak wywrócił.
– No, ale to niechcący było – odezwałem się zdziwiony – nogi mi się po prostu zaplątały.
Reżyser machnął ręką:
– Było super, właśnie tak trzeba. Niech się pan wywróci, tak naturalnie.
– Ale tak drugi raz to mi się chyba nie uda – próbowałem się jakoś ratować.
– To nic, normalnie proszę tańczyć w tym wężyku, kolega z ekipy pana podetnie i będzie super.
Chciałem zaprotestować, ale już go nie było i zaraz komendy: Na miejsca! Kamera! Akcja!
Jeszcze dwa razy ktoś mnie podcinał.
>
>selfie
Obolały pojechałem jeszcze na wieczorne zdjęcia do innego filmu. Okazało się, że grano sceny w klubie gogo. Statyści siedzieli w miejscach dla gości a roznegliżowane tancerki na scenie przy rurze. Na stołach też niemal nagie dziewczyny w kiwały się w pląsach klubowej muzyki. W pierwszej przerwie wszystkie zakładały szlafroki. Przy drugiej przerwie nie chciało im się biegać po okrycia, które na planie przecież nie mogły leżeć, więc zasłaniały swe wdzięki dłońmi. Przy trzeciej przerwie nawet nie chciało im się już zasłaniać zauważając, że na nikim nie robi to wrażenia – nagość po prostu spowszechniała.
W pierwszej przerwie jedna z tancerek otulona szlafrokiem podeszła do barku i poprosiła o coś do picia.
– A wie pan – odezwała się do mnie – ja jestem porządna dziewczyna, nie tak jak te zdziry, co z gołymi cyckami latają.
– To tylko film – odezwałem się nieśmiało – przecież ty też tutaj grasz prawie nago.
– Bo ja potrzebuję pieniędzy, nie tak jak te szmaty, co za byle grosz świecą gołym tyłkiem – wyjaśniła i dodała – Przecież to zwykłe bezwstydne dziwki są.
A ja pomyślałem, że niezbadana jest głębia kobiecej hipokryzji.
Przy drugiej przerwie zagadnąłem inną:
– Duszno tu,
nieźle nagrzali, żebyście dziewczyny nie pomarzły.
– Daruj sobie ten kiepski podryw – usłyszałem – i spadaj, przyszedłeś tu tylko po to, żeby popatrzeć sobie na gołe dziewczyny.
Odpowiedź mnie lekko zszokowała, ale szybko się pozbierałem i zripostowałem:
– Na ciebie raczej nie ma, co patrzeć, piękność nocy, postrach dnia – brzydka nie była, ale co mogłem jej odpowiedzieć?
Chyba ją ruszyło, bo kiedy odszedłem krzyknęła za mną:
– No to popatrz sobie i podziwiaj, tyle twojego!
Nawet się nie obejrzałem:
– Daruj sobie, przejrzyj się w lustrze.
Więcej już do niej nie podchodziłem, ona do mnie też nie.
>
>plan filmowy - wstydze sie
Po trzecim dublu drugi reżyser zdziwił się, że stoję przy śniadej tancerce:
– Nie… tutaj to pan nie… tam gdzieś pan idzie – wskazał jakieś nieokreślone miejsce.
Nieoczekiwanie śniada tancerka ujęła się za mną:
– Ale on tu cały czas jest, jak kamera wchodzi to on mnie obejmuje a potem idzie do baru – i na znak że nie kłamie, przycisnęła mnie do siebie.
– Acha – wymamrotał zdziwiony drugi reżyser – no to niech tak będzie.
I przez następne duble ściskałem się z nagą tancerką.
*
– I co dalej? – spytał Staś wysłuchawszy moich opowieści o graniu w filmie.
– A co ma być dalej? – spojrzałem na niego zdziwiony.
– No nie wiem. Umówiłeś się z nią? Wziąłeś numer telefonu?…
Patrzyłem na Stasia z politowaniem.
– Tak myślałem – odezwał się Staś – zapomniałeś. No tak już jest, na starość pamięć coraz słabsza.
>